(21/02/05)

Ranarim

Concertverslag: 20 februari - Sleidinge

Het moet zo’n half jaar geleden geweest zijn dat ik de cd ‘För Världen Älskar Som Är Brutet’ voor het eerst hoorde. Met ‘Skulle Jag Sörja’ als openingsnummer was dat meteen een ‘ear-catcher’. De vitaliteit en het ritme dat er uit sprak was intrigerend en betoverend. Sinds donderdag 17 februari toeren ze door België met het programma ‘Life loves the unexpected’. Ze doen België en Nederland nog aan tot 5 maart 2005. Uit voorzorg gaven ze er geen Zweedse titel bij. Het zou te lang duren eer we die hadden overgepend, waarschijnlijk.

In elk geval … wie ‘För Världen …’ kent weet dat, met een goede cd in gedachten, dat dan een live concert meemaken nogal riskant is. Ik raakte op de cd erg onder de indruk van de muzikaal technische kant. Het sextet beschikt over stuk voor stuk werkelijke klasse muzikanten in die mate dat vooruitzien naar een concert bij mij alleen maar de vraag deed rijzen of ze de verwachtingen zouden kunnen inlossen. Je kon mij niet wijsmaken dat dit allemaal live zo perfect afgewerkt kon zijn … en dat was het dus wel. Werkelijk, af!

Met Skulle Jag Sörja kregen ze meteen de volle aandacht van het publiek. Ulrika Bodén (de blonde van de twee bevallige zangeressen) en Sofia Sandén beschikken werkelijk over twee soepele zangstemmen met een prachtig timbre en een groot toonbereik. De twee vullen elkaar prachtig aan. Wie hen hoort vergeet alles. Je laat je zonder problemen zo meevoeren naar de bossen, de laaglanden en de fjorden van Zweden. De magie van hun meerstemmige zang betovert. Dit is werkelijk fantastisch. Jens Engelbrecht, de gitarist van het stel heeft een uitstraling die een beetje doet denken aan een kruising van David Byrne en een Zweedse hark, zijn spel kan anders de vergelijking met dat van gitaargrootheden doorstaan. Niklas Roswall speelt op een assortiment van drie nyckelharpa’s, wat toch een zeer eigenaardige viool met knoppen blijkt te zijn. Dit is de oorspronkelijke kern van Ranarim. Het zijn ook de vier mensen die bepalend zijn voor de typische Scandinavische klank van de groep.

Sebastian Notini is de percussionist en ondanks zijn Italiaans aandoende naam heeft hij nog het meest van een viking van de groep. Hij is het meest extravagant. Tijdens de voorstelling van de groepsleden aan het publiek sprong hij recht en deed, zowaar, een korte breakdance sessie op de muziek van de overige leden. Het misstond nog niet eens. Sebastian speelde op een constructie van cajon, een schijf en een djembe.

Anders Johnsson heeft alles van een perfecte bassist: autoriteit en kalmte, flegma, charisma. Alhoewel hij later bij de groep kwam wordt hij toch min of meer bestempeld als ‘the boss’.

Het concert was dus prachtig en dit niet alleen omdat ze hun virtuoze kant lieten gelden. Ook hun tragere, weemoediger nummers waren zeer te pruimen. Hun live versies van ‘Höga Berg’ en de ‘Koraler’ waren magisch. Het sextet staat er werkelijk als een huis. Solide, zelfzeker, enthousiast, enfin een complete, perfecte éénheid, volledig op elkaar afgestemd zoals ik het zelden live hoorde.

Ranarim verwende het Belgische publiek tot nu toe ook met een paar wereldpremières, al hebben ze met een Zweedse terughoudendheid niet aan iedereen verteld.

Tot nu toe speelden ze in Beveren en Sleidinge maar liefst vier nieuwe nummers van hun te verwachten cd. Anders Johnsson noteerde mij de nieuwe titels, helaas, zekerheid over de schrijfwijze kan ik niet geven (mijn Engels kan nog zijn, mijn Zweeds echter en Anders speelt nu eenmaal duizendmaal beter dan dat hij duidelijk schrijft), maar hier komen ze: ‘Maj Visen’ en ‘Morgonstjörnan’, hun instrumentaal intermezzo na ‘I min Ungdom’ als vierde nummer, speelden ze in Sleidinge. ‘Brinna inga hjirtan’ en ‘Lagerfelt/Jeppson’ speelden ze in Deerlijk. In Sleidinge was het publiek enkel op de hoogte van Maj Visen dat expliciet als nieuw werd aangekondigd.

Het publiek in Sleidinge was laaiend en voor een van nature mak cultureel centrum publiek was het dus een prestatie van Ranarim. De groep was dan ook mild en toegeeflijk. Een viertal nummers als bis was nog te weinig voor mij, maar ik had het dan te erg naar mijn zin. Voor mij had de avond nog een uur of twee mogen duren. En voor wie bij deze de boodschap nog niet doorheeft, laat ik het dan maar expliciet nog eens zeggen: als je als folk liefhebber de kans krijgt, ga er dan asjeblief naartoe! Ze zijn het dubbel en dwars waard! Wie hen nu niet gezien heeft die zal beslist iets gemist hebben.

Ik ga morgen dromen van ruwe kusten, wilde fjorden, besneeuwde bossen en houten hutten, Ranarim en vooral van de Zweedse sirenes Ulrika en Sofia, die mijn gedachten daarginds zullen ontvoeren.
Tja, misschien wordt Zweden wel mijn vakantieland dit jaar …

|Flugelman|